De lente laat zich weer zien. Fris groen aan de bomen, het eerste zachte licht en een landschap dat langzaam ontwaakt uit de winter. Het is een seizoen dat uitnodigt om naar buiten te gaan. Om te kijken, te genieten van de eerste zonnestralen en vooral om vast te leggen.
De afgelopen weken merk ik het zelf tijdens mijn fietstochtjes in de Hof van Twente. Zonder vast plan stap ik op de fiets, gewoon even naar buiten. Juist dan kom je de mooiste dingen tegen. Het jonge groen dat bijna licht lijkt te geven, een veld dat ineens kleur krijgt, of het zachte ochtendlicht langs de Schipbeek. Het zijn momenten die je niet kunt plannen, maar die er ineens gewoon zijn.
Wat ik mooi vind aan deze tijd van het jaar, is dat je er niet ver voor hoeft. Alles gebeurt dichtbij. Je hoeft alleen maar te vertragen en om je heen te kijken. Even afstappen, camera erbij pakken, en het moment laten ontstaan. Zoals die broedende zwaan langs de Schipbeek. Rustig, bijna verstild, maar tegelijkertijd zo krachtig in beeld. Precies zo’n moment dat je alleen tegenkomt als je de tijd neemt om er op uit te trekken.
Fotografie in de lente zit voor mij minder in het zoeken en meer in het zien. In het openstaan voor wat er op je pad komt. Juist die spontane beelden, dicht bij huis, vertellen vaak het mooiste verhaal.
Dus stap op de fiets, trek eropuit en laat je verrassen. Je hoeft niet ver weg om te genieten. De lente ligt letterlijk om de hoek.